Anne Babalara ve Öğretmenlere Sesleniyorum

Ey Ana Babalar, Ey Öğretmenler, Nesli ne ile besledik düşündünüz mü?

Durun.
Bir durun da şuna cevap verin:

Siz ne yapıyorsunuz?

Gerçekten soruyorum.
Çocuğu olan, sınıfa giren, kürsüye çıkan, “gelecek” kelimesini ağzına alan herkes için soruyorum.

Biz bu dünyaya niye geldik?
Sürekli koşturuyorsunuz; peki neyi yetiştirmeye çalışıyorsunuz?
Parayı mı?
Sınavı mı?
Diplomayı mı?
Ev taksidini mi?

İyi de…
İnsan nerede?

Ortada çocuklar var:

Düşünmeyen
Sorgulamayan
Anlam aramayan
Vicdanı körelmiş
Dili bozulmuş
Kalbi dağınık

Ve siz hâlâ diyorsunuz ki:
“Hayat zor.”
“Geçim derdi.”
“Zaman yok.”

Yok.
Bu bahaneler değil, terk ediştir.

Anne-babalara söylüyorum

Siz çocuğunuzu yaşatmakla yetiniyorsunuz,
ama insan yapmayı ihmal ediyorsunuz.

Karnını doyuruyorsunuz, evet.
Üstünü giydiriyorsunuz, evet.
Telefon alıyorsunuz, evet.

Peki şunu sordunuz mu hiç?

Bu çocuk neden var?
Hayatta neye “iyi”, neye “kötü” diyecek?
Bir haksızlık gördüğünde susacak mı, ayağa mı kalkacak?
Canı sıkıldığında kaçacak mı, düşünecek mi?

“Ben karışmıyorum, özgür büyüsün” diyorsunuz.
Bu özgürlük değil.
Bu başıboşluk.

Çocuk dediğin şey kendiliğinden ahlaklı olmaz.
Kendiliğinden dengeli olmaz.
Kendiliğinden doğruyu bulmaz.

Siz yön vermezseniz,
algı verir dünya.
Algı da vicdan üretmez.

Ve büyüdüğünde çocuğunuzu tanıyamaz hale geldiğini görürsünüz…

Ve Öğretmenlere söylüyorum…

Sen sadece müfredat anlatan biri değilsin.
Olmamalısın.

Sınıfa girip:

Dersi geçiştiren
“Beni ilgilendirmez” diyen
“Sınavdan çıksın yeter” kafasında olan

Bir öğretmen,
geleceği iptal eden bir figürdür.

Özellikle size söylüyorum:
Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmenleri

Siz çocuklara:

Ontoloji
Kozmoloji
Teorik ispatlar

Ezberletip görevimi yaptım diyip işin içinden çıkamazsınız… Siz çocuğa var olma sebebini, nereye bağlanması, nasıl bir insan olunması gerektiğini öğretmek zorundasınız… Sizin göreviniz teorik ezberler, kendi kültüründen dininden bağımsız ezberler, metafizik anlatılar değil! İsbatla kafayı bozmayın, karşınızda akademik bir makale yok, yetiştireceğiniz, örnek olacağınız çocuklar, gençler var…

Bu çocuklara önce şunu öğretmeniz gerek:

İman nedir?
Vicdan nedir?
ALLAH kuldan ne ister?
İnsan neden ahlaklı olur?
Güç varken zulmetmemek ne demektir?
Neden her istediğimiz sahip olamayız?
Bu dünyaya geliş amacımız nedir?
İnsan olabilmenin temel kuralları nelerdir?
Adalet neden önemlidir?
Merhamet, empati, yardımseverlik toplıma ne kazandırır?

Bunu anlatmıyorsanız
o ders aslına ihanet etmiş demektir!

Herkese söylüyorum!

Bu çocuklar niye yalnızlıktan korkuyor biliyor musunuz?

Çünkü yalnız kalınca:

Kendileriyle baş başa kalıyorlar
İçlerinde boşluk var
Mana yok
Amaç yok

Sessizlikten kaçıyorlar, boş şeylerle uğraşıyorlar, çünkü sessizlik yüzleştirir.

Siz onlara düşünmeyi öğretmediniz.
Onlar da düşünmemek için gürültü üretiyor.

Kaçmak için her yolu deniyorlar:

Sürekli eğlence.
Sürekli hareket.
Sürekli kaçış.

Kendilerine ve çevrelerine zarar verecek olsa bile duramıyorlar…

Bu yaşadıkları hayat değil.
Bu bir oyalanma.

Şunu kabul edin artık

İnsan sadece:

Yiyerek
Kazanarak
Tüketerek
Eğlenerek

var olmaz, olamaz! Bu insan olmanın yaradılışına aykırı…

İnsanı insan yapan şey:

Ölçüdür
Değerdir
Ahlaktır
Mana arayışıdır

Ve evet:
Herkes özel değildir. Özel olmak da farklı olmak değildir. İnsanı en özel kılan şey; vicdanı, ahlakı, iradesi, merhameti, adaleti, tefekkürü…
Bunlara sahip değilsek, yaradılışımıza ihanet etmiş oluruz…

Başkalarına zarar veren bir “ben buyum” demek, içi boş kavanoz, yada çöp toplanmış bir sepet “İNSAN” olamaz, böyle bir “BEN” kabul edilemez.
Eğer topladığımız çöplerimizle var oluyorsak bu kazanılan kişilik değil, ancak yüzsüzlüktür.